Унинг ҳайратланарли даражада очиқ ва нурли чеҳраси, соф ва самимий кулгиси, чексиз меҳрибонлиги ва ёруғ табассумларини унутиш мумкин эмас. Ижодий куч-қудрати гуллаб-яшнаган паллада бизни тарк этган бу ёрқин, бетакрор қалб ҳақида ўйлаш юракни эзади. Ҳаётсевар, самимий ва нур сочувчи — у кўпчилик учун ҳақиқий маяк эди, унинг нури эса кутилмаганда сўнди.

Галочка Худо берган мусиқа истеъдоди эгаси эди. Унинг кўп қиррали таланти ва ноёб иқтидорига бефарқ қолиш мумкин эмас эди. У фақатгина овозининг мўъжизавийлиги билан эмас, балки тингловчилар қалбини ёндириш қобилияти билан ҳам ажралиб турарди. Наманган мусиқа билим юрти деворлари остида, Тошкент консерваторияси битирувчиси, қадимий вокал мактаби вакили, Ўзбекистон давлат филармонияси солисти З. В. Цурикова раҳбарлигида у санъатнинг барча нозик ва чуқур жиҳатларини ўзлаштирди. Айнан шундай устозлар шогирдларининг ички салоҳиятини очиб, кейинчалик бутун постсовет ҳудудида тан олинган Наманган вокал мактабининг пойдеворини яратган.

Билим юртини муваффақиятли тугатгач, Гала Тошкент консерваториясида доцент Р. К. Арзуманова синфида таҳсилни давом эттирди. Шу ерда унинг илк ёрқин ютуқлари бошланди. Республика вокалчилар танловида иккинчи ўринни эгаллаши буюк йўлнинг дастлабки қадами бўлди. Кейин эса афсонавий пианист ва концертмейстер Важа Николаевич Чачава билан мастер-класс унинг ҳаётида унутилмас воқеага айланди. Унинг раҳбарлигида у Рахманиновнинг мураккаб асари — «Не пой, красавица, при мне»ни чуқур ҳис этиб, ҳар бир нотани юракдан чиқариб ижро этди.

1979 йилда консерваторияни аъло даражада тугатгач, Галина Ерошина Островский номидаги Театр ва бадиий институтда вокал кафедрасида педагоглик фаолиятини бошлади. 1987 йилда эса у Красноярск опера ва балет театри солистига айланди. Қарийб ўн йил давомида у ушбу театр саҳнасида етакчи ролларни ижро этиб, ижодий фаолиятининг энг гуллаб-яшнаган даврини ўтказди. Шу ерда у машҳур Дмитрий Хворостовский билан бир саҳнада чиқиш қилди.

Шунга қарамай, унинг қалби уни яна Тошкентга чорлади. У юртига қайтиб, педагогликка қайта киришди. Аввало Островский номидаги институтда, кейин эса М. Ашрафий номидаги Тошкент давлат консерваториясида талабаларга таълим берди.

Галина Викторовнанинг педагогик истеъдоди унинг ижрочилик маҳоратидан кам эмас эди. У талабаларга нафақат вокал техникасини, балки мусиқага муҳаббатни, ҳис қилишни ва ҳар бир нотани яшашни ўргатарди. Унинг дарслари ҳаёт дарсига айланарди. У билим, ҳаётий тажриба ва санъатга бўлган чуқур тушунчасини аямасдан улашарди.

2021 йилда у «За гранью таланта. Осень — 2021» IV Бутунроссия онлайн ижрочилик санъати танлови ҳакамлар ҳайъати аъзоси бўлди. Бу унинг юқори нуфузи ва катта тажрибасини яна бир бор тасдиқлади.

Шунингдек, у концертмейстерлик маҳорати синфида ҳам катта меҳр билан фаолият юритиб, кўплаб пианистларга ёрдам берган. Унинг мусиқий қизиқишлари ниҳоятда кенг эди.

Унинг лирик-колоратура сопраноси жуда бой репертуарга эга эди — Гендель, Шуман, Шуберт, Штраус, Рахманинов, Дебюсси, Глинка, Чайковский ва бошқа кўплаб композиторлар асарлари, шунингдек ўзбек композиторлари ижоди.

Унинг истеъдоди тингловчиларни мафтун этарди. Ҳар бир чиқиши — чуқур ҳиссиёт, эҳтирос ва мусиқани теран англаш билан тўла ҳақиқий кашфиёт эди.

Унинг вокал маҳорати бутун ижодий йўли давомида мукаммал бўлиб қолди. Энг мураккаб асарларни ҳам енгил ижро этар, юқори регистрда ҳайратланарли ёрқинликка эга эди.

Унинг динамика билан ишлаш маҳорати алоҳида таъкидга лойиқ: pianissimoда у нафосат ва енгил қайғуни, forteда эса куч ва олийжанобликни намоён эта оларди.

2004 йилда унинг меҳнати юксак баҳоланиб, унга «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган ёшлар мураббийси» унвони берилди.

Галина ҳақиқий устоз ва катта қалб соҳиби эди. У талабаларини чексиз меҳр билан севар, уларга онадек ғамхўрлик қиларди. Бугун ҳар бир шогирди унинг ёруғ хотирасини қалбида сақлайди.

Унинг бевақт вафоти — уни таниш ва севган барча инсонлар учун катта, ўрни тўлдириб бўлмас йўқотишдир.

Ёруғ хотирангиз мангу қалбимизда. Эслаймиз, севамиз, қайғурамиз…

Инесса Гулзарова, мусиқашунос.

Фото очиқ манбалардан.